Wereldwijde vermogensoverdracht naar regio, vermogenssegment, horizon en bron
De kop over het faalpercentage en wat die werkelijk betekent
De stelling dat “70 procent van de vermogende families de zeggenschap over haar activa verliest bij de tweede generatie en 90 procent bij de derde” is canoniek geworden in de literatuur over vermogensoverdracht. De herkomst ervan doet ertoe omwille van de intellectuele eerlijkheid. Het cijfer gaat terug op het onderzoek dat John Ward in 1987 wijdde aan één cohort van 200 industriële familiebedrijven in Illinois, dat als enig criterium hanteerde of het meerderheidsbelang van de familie op de volgende generatie overging. Zoals James Grubman documenteert (2022), stelde Ward vast dat ongeveer 30 procent van deze ondernemingen de tweede generatie overleefde, 13 procent de derde en 3 procent de vierde. De populaire kop “70 procent mislukt bij de tweede generatie” is niets anders dan het omgekeerde van dat continuïteitspercentage van 30 procent bij de tweede generatie, ontleend aan dit ene smalle, sector- en regiogebonden onderzoek, en verwart het voortbestaan van een onderneming met de overdracht van familievermogen. Een beter opgezette replicatie uit 2011 kwam tot vrijwel het tegenovergestelde resultaat (Grubman, 2022). Het onderzoek van de Williams Group, uitgevoerd over 20 jaar en betrekking hebbend op 3.250 families, is methodologisch strenger. Het bevestigde dat de erosie van vermogen over de generaties heen werkelijk bestaat en wijdverbreid is, maar legde de oorzaak niet bij beleggingsonkunde of marktrisico, doch bij de governance binnen de familie, de communicatie en de gereedheid van de erfgenamen. Recent onderzoek stelt zelfs deze maatstaf ter discussie. Het platform Owner.One vond een gemiddelde verliesgraad van 34 procent onder 13.500 kapitaaloprichters in 18 landen, aanzienlijk lager dan de drempel van 70 procent (Owner.One, 2024). Maar wat het precieze cijfer in de kop ook is, het onderliggende bewijs is onbetwist: families die geen bewuste governancestructuren opzetten, die niet transparant communiceren over vermogen en waarden, die niet investeren in de voorbereiding van de opkomende generatie en die geen duurzame adviesrelaties voor de lange termijn kiezen, kennen verlies van vermogen en breuken binnen de familie in een wezenlijk hoger tempo dan families die dat wel doen. The Continuity Compact pakt deze dieperliggende oorzaken rechtstreeks aan.Bordier & Cie: 182 jaar continuïteit
Bordier & Cie heeft haar wortels in een Geneefs bankiershuis dat in 1844 werd opgericht en draagt sinds 1895 de naam Bordier. Zij is onafgebroken in eigendom en onder leiding geweest van vijf generaties van de familie Bordier, van wie de eerste, Ami Bordier, in 1895 enig beherend vennoot werd. Vandaag wordt de bank geleid door vier beherende vennoten, Grégoire Bordier (vijfde generatie), Evrard Bordier (vijfde generatie), Christian Skaanild (extern, toegetreden in 2020) en Nicolas Porchet (extern, toegetreden in 2019 en in september 2026 tot vennoot benoemd), die allen onbeperkt persoonlijk aansprakelijk zijn voor de verplichtingen van het huis. Dit hybride governancemodel van familie plus extern is een bewuste keuze: het verbindt de betrokkenheid van familiaal beheer met externe professionele discipline, en pakt daarmee de opvolgingsuitdaging aan waarop veel familieondernemingen stuklopen. Bordier is een van een klein aantal instellingen in Zwitserland die kwalificeren als “private banker” volgens de definitie in het Zwitserse recht. De aanduiding heeft een specifieke betekenis: de beherende vennoten verbinden hun onbeperkte persoonlijke vermogen als onderpand en zijn persoonlijk aansprakelijk voor de zakelijke verplichtingen van de bank. Deze structuur, sinds 30 juni 2020 een SCmA (Société en Commandite par Actions), heeft Bordier in staat gesteld de onbeperkte aansprakelijkheid van de vennoten te behouden en tegelijk haar boekhoudkundige en governanceraamwerk te moderniseren. De balans van de bank weerspiegelt haar kapitaaldiscipline: een Common Equity Tier 1 ratio van ongeveer 30 procent, ongeveer drie keer de wettelijke vereiste, naast een sterke, schuldenvrije balans (Bordier & Cie, 2026). Vijf generaties van onafgebroken eigendom, de onbeperkte persoonlijke aansprakelijkheid van de beherende vennoten, kapitaalweerbaarheid die aantoonbaar boven de wettelijke minima ligt en een bewuste hybride governance (familie plus extern talent) zijn de operationele uitdrukking van de principes Govern en Endure van het Continuity Compact. Dat Bordier 182 jaar heeft standgehouden, is geen toeval. Het weerspiegelt de samengestelde kracht van governance op lange termijn, van stabiele beheerrelaties en van institutionele structuren die zijn opgezet om elke afzonderlijke marktcyclus of generatie te overleven.Deze pagina is een vertaling. Bij verschillen tussen deze versie en de Engelse versie prevaleert de Engelse versie.